در نظام آموزشی ایران، روش‌های سنتی تدریس، فرصت کافی برای تعامل و یادگیری مشارکتی را محدود کرده و فاصله‌ای بین آموزش آکادمیک و کار حرفه‌ای ایجاد نموده است. یادگیری مشارکتی به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، تأثیر قابل توجهی بر تعاملات دانشجویان و کیفیت فرآبند یادگیری دارد. فضاهای دانشگاهی می‌توانند از طریق طراحی کالبدی مناسب، این نوع یادگیری را تقویت کرده و بستر تعاملات مؤثر را فراهم کنند. این پژوهش به بررسی عوامل کالبدی مؤثر بر یادگیری مشارکتی و مدیریت دانش در فضاهای دانشگاهی می‌پردازد. با توجه به اهمیت یادگیری مشارکتی در ارتقاء کیفیت آموزش، طراحی فضاهای دانشگاهی باید به گونه‌ای باشد که تعاملات دانشجویان و یادگیری مشارکتی را تسهیل و تشویق کند. هدف اصلی این پژوهش، شناسایی عوامل کالبدی مؤثر بر یادگیری مشارکتی، مدیریت دانش و بررسی تطبیقی آن‌ها در چهار نمونه دانشگاهی داخلی و خارجی است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد توصیفی- تحلیلی انجام شده است. داده‌ها از طریق مطالعات اسنادی و کتابخانه‌ای جمع‌آوری و با استفاده از تحلیل محتوا و استدلال منطقی مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که عوامل کالبدی مانند فرم و هندسه، نور، رنگ، مصالح، مبلمان و چیدمان، و تعاملات اجتماعی، تأثیر قابل توجهی بر یادگیری مشارکتی دارند. طراحی فضاهای انعطاف‌پذیر و پویا، تعاملات دانشجویی را تقویت و به بهبود فرآیند یادگیری کمک می‌کند. طراحی کالبدی مناسب فضاهای دانشگاهی، نقش مهمی در ارتقاء یادگیری مشارکتی دارد. تأکید بر طراحی فضاهای پویا و انعطاف‌پذیر، می‌تواند به بهبود کیفیت آموزش و ایجاد فضایی مساعد برای همکاری، تبادل و مدیریت دانش در میان دانشجویان منجر شود.