هدف این پژوهش بررسی رابطه کنترل راهبردی با مزیت رقابتی سازمان در سپهر فناوری اطلاعات، با مطالعه موردی سازمان منطقه آزاد چابهار است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری شامل ۵۸۴ نفر از مدیران، کارشناسان و کارکنان سازمان منطقه آزاد چابهار بود که با استفاده از جدول کرجسی و مورگان، ۲۳۴ نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه ساختمند است و داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) و نرم‌افزار SmartPLS نسخه ۴ تحلیل می‌شود. نتایج نشان می‌دهد که کنترل راهبردی اثر مثبت و معناداری بر قابلیت‌های فناوری اطلاعات (β=0.701, t=23.869) و مزیت رقابتی سازمان (β=0.793, t=13.137) دارد. قابلیت‌های فناوری اطلاعات نیز بر مزیت رقابتی اثر مثبت و معناداری دارد (β=0.449, t=12.451). ضریب تعیین برای متغیر مزیت رقابتی 732/0 و برای قابلیت‌های فناوری اطلاعات 491/0 به دست آمد که بیانگر قدرت تبیینی مناسب مدل است. این یافته‌ها تأکید می‌کنند که در سپهر فناوری اطلاعات، کنترل راهبردی نه تنها به صورت مستقیم بر مزیت رقابتی موثر است، بلکه با تقویت قابلیت‌های فناوری اطلاعات نیز به ایجاد مزیت رقابتی پایدار کمک می‌کند. پژوهش حاضر با تلفیق چارچوب اهرم‌های کنترل سیمونز، دیدگاه مبتنی بر منابع و نظریه قابلیت‌های پویا، درک عمیق‌تری از سازوکارهای ایجاد مزیت رقابتی در مناطق آزاد بدست می‌دهد.